Żal, żal za dziewczyną, 

za zieloną Ukrainą, 

Żal, żal serce płacze,

już cię nigdy nie zobaczę.



Hej, hej, hej sokoły, 

Omijajcie góry, lasy, doły, 

Dzwoń, dzwoń, dzwoń dzwoneczku, 

Mój stepowy skowroneczku. 

Hej, hej, hej sokoły,

omijajcie góry, lasy, doły,

Dzwoń, dzwoń, dzwoń dzwoneczku, 

mój stepowy dzwoń, dzwoń, dzwoń...



Ona jedna tam została,

jaskółeczka moja mała,

na zielonej Ukrainie,

przy kochanej tej dziewczynie.



Hej, hej, hej sokoły...



Wina, wina, wina dajcie,

a jak umrę pochowajcie, 

na zielonej Ukrainie

przy kochanej tej dziewczynie...



Hej, hej, hej sokoły...
























Autobusy zapłakane deszczem

wożą ludzi od siebie do siebie,

po błyszczącym mokrym asfalcie, 

jak po czarnym gwiaździstym niebie 

Od tygodnia leje w mym mieście,

ścieka wilgoć po sercu i palcie, 

z autobusu spłakanego deszczem

liczę gwiazdy na mokrym asfalcie. 



Do łezki łezka,

aż będę niebieska

w smutnym kolorze blue, 

jak chłodny jedwab, 

w kolorze nieba

zaśpiewa kolor blue. 



Autobusy zapłakane deszczem

jak ogromne polarne foki,

wyszukują w deszczu swe miejsca

wydmuchując pary obłoki.

Po zmęczonych grzbietach ich dreszczem

przelatują neonów błyski, 

autobusy zapłakane deszczem

mają takie sympatyczne pyski. 



Do łezki łezka...



A gdy padać przestanie w mym mieście,

gdzie się ze swoim smutkiem pomieszczę,

autobusem zapłakanym deszczem 

tam pojadę, gdzie pada wiecznie. 



Do łezki łezka, aż będę niebieska...